هلن کلر وتنهایی

به عمق ناامیدی رسیده بودم وتاریکی چتر خود

برهمه چیز کشیده بود که عشق ازراه رسیدو

روح مرا رهایی بخشید

فرسوده بودم وخودرا به دیوار زندانم می کوبیدم

حیاتم تهی از گذشته وعاری ازآینده بود ومرگ

 موهبتی بود که مشتاقانه خواهانش بودم

اماکلامی کوچک ازانگشتان دیگری ریسمانی شد

دردستانم , به آن ورطه پوچی پیوند خوردوقلبم با

شورزندگی شعله ورشد

معنای تاریکی رانمی دانم ,اما آموختم که چگونه برآن غلبه کنم

                                                                                                                                             هلن کلر

 

 

  
نویسنده : فواد ; ساعت ٩:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ بهمن ۱۳۸٧
تگ ها :